Dawniej murzynek, dziś: najłatwiejsze ciasto czekoladowe

Miałam dziesięć lat. Wracając ze szkoły wchodziłam do spożywczaka po paczkę bakalii. Jedynych, jakie były wtedy w sklepie. Przypadkowa mieszanka rodzynek i orzeszków. Spod kuchennej szafki wysuwałam stary prodiż, smarowałam go masłem, wysypywałam tartą bułką i zabierałam się za robienie ciasta. Moja cierpliwość w tamtym czasie była minimalna, robiłam więc wszystko po swojemu, idąc na skróty i improwizując. To było pierwsze ciasto, jakie samodzielnie piekłam, a robiłam je na tyle często, że w pewnym momencie nauczyłam się przepisu na pamięć. Pierwsze egzemplarze były zbite i miały co najwyżej trzy centymetry wysokości. Mama nie była zadowolona, że marnuję jajka i robię bałagan w kuchni, ale moje ciasto miało swoich fanów, przede wszystkim w postaci mojego taty i brata. Umieli docenić kunszt dziesięciolatki ;) Minęło tyle lat, a ja wciąż mam sentyment do tego przepisu. Choć już dawno przestałam używać do niego margaryny, którą zastąpiłam masłem. Dałam sobie też spokój ze sztucznymi aromatami „arakowym”, „rumowym” czy „migdałowym” i dziś zastępuję je wanilią. Zmniejszyłam ilość cukru… Cóż, może to nie koniec modyfikacji? Z wiekiem zmienia się smak, wiele rzeczy wydaje się za słodkich albo za suchych. Takich czy owakich.

Przed Wami przepis z mojego dzieciństwa w wersji Anno Domini 2023. Dawniej zwany „murzynkiem”. Potem nazwa zaczęła wzbudzać kontrowersje i w sumie się temu nie dziwię. Nazwijmy go więc po prostu: Ciastem czekoladowym, najłatwiejszym, jakie można sobie wyobrazić. Żeby nie miało 3 cm wysokości, a rosło, jak należy, po pierwsze trzeba wystudzić masę czekoladową zanim zaczniemy dodawać do niej pozostałe składniki, a po drugie delikatnie wmieszać ubitą pianę z białek (zamiast ją do ciasta wmiksować, jak miałam zwyczaj robić we wczesnej młodości, co mnie gubiło ;) )

Dziś też rzadko piekę w prodiżu, łatwiej mi sięgnąć po formę do pieczenia. Wybrałam keksówkę, ale spokojnie może być też tortownica o średnicy ok. 22-24 cm.